Odsłonięcie pomnika Stefana Starzyńskiego

Wikimedia Commons

16 stycznia 1980

18 grudnia 1980 r. warszawiacy przechodzący przez plac Zwycięstwa (obecnie pl. Piłsudskiego) ze zdziwieniem oglądali nowy pomnik, ustawiony na żelbetowym słupie, będącym pozostałością po wysadzonym w grudniu 1944 r. pałacu Brühla. Ustawiony wieczorem poprzedniego dnia przez pracowników firmy Warexpo musiał czekać jeszcze miesiąc na oficjalne odsłonięcie.

Nastąpiło ono w ramach obchodów 36. rocznicy wyzwolenia Warszawy. Autorką pomnika była Ludwika Nitschowa, która znała prezydenta Starzyńskiego osobiście i uważała stworzenie jego pomnika za swój obowiązek. To właśnie z inicjatywy Starzyńskiego Nitschowa wyrzeźbiła pomnik Syrenki, który stanął w 1939 r. przy Wiśle, u wylotu ul. Tamki. Nie był to pierwszy pomnik jej autorstwa w Warszawie – kilka lat wcześniej przy Instytucie Radowym został odsłonięty pomnik Marii Skłodowskiej-Curie.

Niestety pomnik Starzyńskiego od początku zbierał liczne krytyczne oceny. Autorka zdecydowała się na pomnik przedstawiający całą sylwetkę prezydenta. Ustawiony na wielkim żelbetowym postumencie zdawał się być nieproporcjonalny. Lokalizacja pomnika także nie była najlepsza – z dala od ścieżek parkowych, na środku trawnika. Jak oceniali niektórzy komentatorzy, pomnik stanął w miejscu, które zostało wybrane przez władze tak, aby pomnik raczej ukryć niż go wyeksponować.

W 2008 r. pomnik został przeniesiony na dziedziniec szkoły podstawowej im. S. Starzyńskiego przy ul. Saskiej. Jego powtórne odsłonięcie nastąpiło w dniu 5 września, w rocznicę mianowania Stefana Starzyńskiego w 1939 r. Cywilnym Komisarzem Stolicy.

Fotografia:

Warszawa pomnik Starzyńskiego - Wikimedia Commons